X
تبلیغات
علوم اهل بيت پيامبر(ص)
بيان علومي كه از اهل بيت(ع)نقل شده اند
جمعیت زیادی دور حضرت علی(ع) حلقه زده بودند. مردی وارد مسجد شد و در فرصتی مناسب پرسید:
- یا علی! سؤالی دارم. علم بهتر است یا ثروت؟
علی(ع) در پاسخ گفت: علم بهتر است؛ زیرا علم میراث انبیاست و مال و ثروت میراث قارون و فرعون و هامان و شداد.
مرد که پاسخ سؤال خود را گرفته بود، سکوت کرد. در همین هنگام مرد دیگری وارد مسجد شد و همان‌طور که ایستاده بود بلافاصله پرسید:
- اباالحسن! سؤالی دارم، می‌توانم بپرسم؟ امام در پاسخ آن مرد گفت: بپرس! مرد که آخر جمعیت ایستاده بود پرسید: علم بهتر است یا ثروت؟
علی فرمود: علم بهتر است؛ زیرا علم تو را حفظ می‌کند، ولی مال و ثروت را تو مجبوری حفظ کنی.
نفر دوم که از پاسخ سؤالش قانع شده بود، همان‌‌جا که ایستاده بود نشست.
در همین حال سومین نفر وارد شد، او نیز همان سؤال را تکرار کرد، و امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ زیرا برای شخص عالم دوستان بسیاری است، ولی برای ثروتمند دشمنان بسیار!

هنوز سخن امام به پایان نرسیده بود که چهارمین نفر وارد مسجد شد. او در حالی که کنار دوستانش می‌نشست، عصای خود را جلو گذاشت و پرسید:
- یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟
حضرت ‌علی در پاسخ به آن مرد فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا اگر از مال انفاق کنی کم می‌شود؛ ولی اگر از علم انفاق کنی و آن را به دیگران بیاموزی بر آن افزوده می‌شود.
نوبت پنجمین نفر بود. او که مدتی قبل وارد مسجد شده بود و کنار ستون مسجد منتظر ایستاده بود، با تمام شدن سخن امام همان سؤال را تکرار کرد. حضرت‌ علی در پاسخ به او فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مردم شخص پولدار و ثروتمند را بخیل می‌دانند، ولی از عالم و دانشمند به بزرگی و عظمت یاد می‌کنند.
با ورود ششمین نفر سرها به عقب برگشت، مردم با تعجب او را نگاه ‌کردند. یکی از میان جمعیت گفت: حتماً این هم می‌خواهد بداند که علم بهتر است یا ثروت! کسانی که صدایش را شنیده بودند، پوزخندی زدند. مرد، آخر جمعیت کنار دوستانش نشست و با صدای بلندی شروع به سخن کرد:
یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟
امام نگاهی به جمعیت کرد و گفت: علم بهتر است؛ زیرا ممکن است مال را دزد ببرد، اما ترس و وحشتی از دستبرد به علم وجود ندارد. مرد ساکت شد.
همهمه‌ای در میان مردم افتاد؛ چه خبر است امروز! چرا همه یک سؤال را می‌پرسند؟ نگاه متعجب مردم گاهی به حضرت‌ علی و گاهی به تازه‌واردها دوخته می‌شد.
در همین هنگام هفتمین نفر که کمی پیش از تمام شدن سخنان حضرت ‌علی وارد مسجد شده بود و در میان جمعیت نشسته بود، پرسید:
- یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟
امام فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مال به مرور زمان کهنه می‌شود، اما علم هرچه زمان بر آن بگذرد، پوسیده نخواهد شد.
در همین هنگام هشتمین نفر وارد شد و سؤال دوستانش را پرسید که امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ برای اینکه مال و ثروت فقط هنگام مرگ با صاحبش می‌ماند، ولی علم، هم در این دنیا و هم پس از مرگ همراه انسان است.
سکوت، مجلس را فراگرفته بود، کسی چیزی نمی‌گفت. همه از پاسخ‌‌های امام شگفت‌زده شده بودند که… نهمین نفر هم وارد مسجد شد و در میان بهت و حیرت مردم پرسید:
یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟
امام در حالی که تبسمی بر لب داشت، فرمود: علم بهتر است؛ زیرا مال و ثروت انسان را سنگدل می‌کند، اما علم موجب نورانی شدن قلب انسان می‌شود.
نگاه‌های متعجب و سرگردان مردم به در دوخته شده بود، انگار که انتظار دهمین نفر را می‌کشیدند. در همین حال مردی که دست کودکی در دستش بود، وارد مسجد شد. او در آخر مجلس نشست و مشتی خرما در دامن کودک ریخت و به روبه‌رو چشم دوخت. مردم که فکر نمی‌کردند دیگر کسی چیزی بپرسد، سرهایشان را برگرداندند، که در این هنگام مرد پرسید:
- یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟
نگاه‌های متعجب مردم به عقب برگشت. با شنیدن صدای علی مردم به خود آمدند:
علم بهتر است؛ زیرا ثروتمندان تکبر دارند، تا آنجا که گاه ادعای خدایی می‌کنند، اما صاحبان علم همواره فروتن و متواضع‌اند. فریاد هیاهو و شادی و تحسین مردم مجلس را پر کرده بود.
سؤال کنندگان، آرام و بی‌صدا از میان جمعیت برخاستند. هنگامی‌که آنان مسجد را ترک می‌کردند، صدای امام را شنیدند که می‌گفت: اگر تمام مردم دنیا همین یک سؤال را از من می‌پرسیدند، به هر کدام پاسخ متفاوتی می‌دادم.
منبع: کشکول بحرانی، ج1، ص27. به نقل از امام علی‌بن‌ابی‌طالب، ص142.

(نقل از وبلاگ شیعه و سیاست  shie-siasat.blogfa.com)

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم شهریور 1391ساعت 12:43  توسط كيوان  | 
 

فقمت بالامر حين فشلوا و تطلّعت حين تقبّعوا و مضيت بنور الله حين وقفوا و كنت

 اخفضهم صوتا و اعلاهم فوتا :

در آن زمان كه مسلمانان سستي نمودند من به پا خاستم و آنگاه كه سر در لاك خود

 فرو برده بودند سر بر افراشتم و در آن هنگام كه زبان در كام كشيده بودند زبان

گشودم و آن هنگام كه در راه ماندند در پرتو نور خداوند پيش رفتم،در آن حال صدايم از

 همه پايين تر بود و حال آنكه از همگان پيشي جسته بودم

فطرت بعنانها واستبددت برهانها،كالجبل لا تحرّكه القواصف و لا تزيله العواصف :

پس زمام فضائل را به دست گرفته به پيش تاختم و در اين مسابقه جايزه را به تنهايي

از همگان بردم،مانند كوه كه بادهاي شكننده آن را نتواند جنباند و طوفان ها از جايش

 بر نتوانند كند.

لم يكن لاحد فيّ مهمز و لا لقائل فيّ مغمز :

هيچ كس بر من عيبي نتوانست گرفت و هيچ گوينده اي نتوانسته از من بد گويد.

الذّليل عندي عزيز حتّي آخذ الحقّ له و القويّ عندي ضعيف حتّي آخذ الحقّ

منه.رضينا عن الله قضاءه و سلّمنا لله امره :

انسان خوار و ستمديده در نزد من عزيز و ارجمند است تا آنگاه كه حق او را بستانم و

انسان نيرومند و زورگو در نزد من ناتوان است تا حق را از او بگيرم (و به صاحبش

 برگردانم).به قضاي الهي خشنوديم و تسليم فرمان اوييم.

اتراني اكذب علي رسول الله-صلّي الله عليه و آله-؟ والله لانا اوّل من صدّقه فلا اكون اوّل من كذب عليه :

پنداريد كه من بر رسول خدا (ص) دروغ مي بندم؟به خدا سوگند من نخستين كسي

 بودم كه او را تصديق كرد،پس چگونه نخستين كسي باشم كه بر او دروغ مي بندد؟

 

(نقل از خطبه 37 نهج البلاغه)
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم مهر 1389ساعت 10:19  توسط كيوان  | 
و قد علمتم موضعي من رسول الله-صلّي الله عليه و آله- بالقرابة القريبة والمنزلة الخصيصة،وضعني في حجره و انا وليد،يضمّني الي صدره و يكنفني في فراشه و يمسّني جسده و يشمّني عرفه و كان يمضع الشّيي ثمّ يلقّمنيه و ما وجد لي كذبة في قول و لا خطلة في فعل:

شما جايگاه مرا نزد رسول الله- صلي الله عليه و آله- از نظر خويشاوندي

نزديك و منزلت ويژه،مي دانيد.زماني كه كودك بودم مرا در دامن خويش مي

 نهاد و بر سينهء خود مي چسباند و در بسترش در كنار خود مي خوابانيد و

 بدنش را به من مي چسباند و بوي خوش خود را به مشام من مي

 رساند،گاه چيزي را مي جويد و سپس آن را در دهان من مي گذاشت،او

 هرگز نه از من دروغي شنيد و نه در رفتارم خطائي ديد.

 

 

و لقد قرن الله به – صلّي الله عليه و آله –من لدن ان كان فطيما اعظم ملك من ملائكته،يسلك به طريق المكارم و محاسن اخلاق العالم،ليله و نهاره و لقد كنت اتّبعه اتّباع الفصيل اثر امّه،يرفع لي في كلّ يوم من اخلاقه علما و يامرني بالاقتداء به:

و از آن زمان كه رسول خدا – صلي الله عليه و آله – از شير گرفته

 شد،خداوند بزرگترين فرشتهء خود را همنشين او ساخت تا شب و روز او را

 در راه بزرگواري ها و خوي و خصلت هاي نيكوي جهان حركت دهد و من

چون بچهء شتر كه پي مادرش رود در پي او مي رفتم و او هر روز براي من

 از خوي هاي خود پرچمي برمي افراشت و مرا مي فرمود كه آن را

 سرمشق خود قرار دهم.

 

و لقد كان يجاور في كلّ سنة بحراء،فاراه و لا يراه غيري و لم يجمع بيت واحد يومئذ في الاسلام غير رسول الله –صلّي الله عليه و آله-و خديجة و انا ثالثهما،اري نور الوحي و الرّسالة و اشمّ ريح النّبوّة:

هر سال در غار حرا زماني چند خلوت مي گزيد و من او را مي ديدم و

كسي جز من نميديد،در آن زمان اسلام را خانه اي نبود مگر خانهء رسول

الله-صلّي الله عليه و آله – و خديجه كه من سومين ايشان بودم،نور وحي و

رسالت را مي ديدم و رايحهء نبوت را استشمام مي كردم.

و لقد سمعت رنّة الشيطان حين نزل الوحي عليه-صلّي الله عليه و آله –فقلت يا رسول الله ما هذه الرنّة؟ فقال هذا الشيطان قد ايس من عبادته،انّك تسمع ما اسمع و تري ما اري،الّا انّك لست بنبيّ و لكنّ لوزير و انّك لعلي خير:

و آنگاه كه بر پيامبر صلي الله عليه و آله وحي نازل شد من صداي نالهء

شيطان را شنيدم،پرسيدم يا رسول الله! اين چه صدائي بود؟ فرمود: اين

شيطان است،از اينكه او را بپرستند نوميد شد،به راستي تو هم مي شنوي

 آنچه را من مي شنوم و مي بيني آنچه را كه من مي بينم،با اين تفاوت كه

تو پيامبر نيستي،اما تو وزير مني و تو در راه خير هستي.

(نقل از خطبه 234 نهج البلاغه)
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم شهریور 1389ساعت 18:11  توسط كيوان  | 
و قد استبطأ اصحابه اذنه لهم في القتال بصفّين :

سخني از امام(ع) در موقعي كه يارانش تصور كردند آن

 حضرت در صدور اجازهء جنگ به آنان در صفين درنگ مي ورزد:

امّا قولكم:اكلّ ذلك كراهيّۀالموت؟ فوالله ما ابالي دخلت

 الي الموت او خرج الموت اليّ:

اما اين سخن شما كه آيا اين همه درنگ و كندي به

 خاطر اين است كه مرگ را ناخوش مي دارم؟به خدا

سوگند باكي ندارم كه من به سراغ مرگ روم يا مرگ به

سراغ من آيد.

و امّا قولكم:شكّاً في اهل الشّام،فوالله ما دفعت الحرب

 يوماً الّا و انا اطمع ان تلحق بي طائفۀ فتهتدي بي و

تعشو الي ضوئي:

و اما اينكه مي گوئيد در پيكار با مردم شام دچار ترديد

 شده ام،به خدا سوگند هيچ گاه جنگ را حتي يك روز به

 تاخير نينداختم مگر به اميد آنكه گروهي از ايشان به من

 بپيوندند و به وسيلهء من هدايت شوند و با چشمان كم

 سوي خود،روشني مرا ببينند.

 

و ذلك احبّ اليّ من ان اقتلها علي ضلالها و ان كانت تبوء

 بآثامها:

و اين نزد من خوشتر است از اينكه آنان را در حال

گمراهي شان بكشم،هرچند گناهش به گردن خود آنان

 است.

(نقل از خطبهء ۵۴ نهج البلاغه)

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم شهریور 1389ساعت 22:1  توسط كيوان  | 
در بیان فضیلت خود و اهل بیت:

  و من کلام له علیه السلام:« تالله لقد علمت تبلیغ الرسالات،و اتمام العدات،و تمام الکلمات،و عندنا اهل البیت ابواب الحکم و ضیاء الامر،الا و انّ شرائع الدین واحده،و سبله قاصده،من اخذ لها لحق و غنم،و من وقف عنها ضلّ و ندم. اعملوا لیوم تذخر له الذّخائر،و تبلی فیه السرائر،و من لا ینفعه حاضر لبّه فعاز به عنه اعجز،و غائبه اعوز،واتّقوا نارا حرّها شدید،و قعرها بعید،و حلیتها حدید،و شرابها صدید.الا و انّ اللسان الصالح یجعله الله تعالی للمرء فی النّاس خیر له من المال یورّثه من لا یحمده»

به خدا که رساندن پیام و انجام وعده ها و راز کلمات قرآن را دانستم.در های حکمت و روشنائی و چراغ هدایت نزد ما اهل بیت است.بدانید که راههای دین یک راه است و آن راهی است راست و کوتاه.هرکس آن را در پیش گیرد به مقصد رسد و غنیمت برد و آن که توقف کند در آن گمراهی و پشیمانی نصیبش شود.

کار کنید برای روزی که توشه ها و راز ها و نهفته ها در آن آشکار می شود.کسی که از خرد حاضر خود سودی نبرد چگونه از خرد غائب و ناتوانتر از خرد خود بهره می برد؟از آتشی که گرمی آن شدید و سوزان و ته آن ژرف و بی پایان،زیب و زیورش آهن مذاب و نوشیدنی آن ریم و زردآب است دوری کنید.بدانید نام نیکی که پروردگار در میان مردم برای کسی به جا می گذارد بهتر است از دارائی و مالی که او پس از خود برای گروهی ناسپاس به میراث می گذارد.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم مرداد 1389ساعت 20:34  توسط كيوان  | 
هم عیش العلم : آنها مایهء حیات علم و معرفت،

و موت الجهل : و مرگ جهل و نادانی اند،

یخبرکم حلمهم عن علمهم : بردباری آنان شما را از دانائی شان خبر می دهد،

و ظاهرهم عن باطنهم : و بیرون شان از درون شان،

و صمتهم عن حکم منطقهم : و خاموشی شان از گفتارهای حکیمانه شان.

لا یخافون الحقّ و لا یختلفون فیه : نه با حق مخالفت کنند و نه در آن اختلاف  ورزند،

هم دعائم الاسلام : ستون های اسلامند،

و ولائج الاعتصام : و پناهگاه های آن،

بهم عاد الحقّ فی نصابه : به واسطهء ایشان حق به جایگاه نخست خود بازگشت،

و انزاح الباطل عن مقامه : و باطل از جایش دور رانده،

و انقطع لسانه عن منبته : و زبانش از بن بریده شد.

عقلوا الدین عقل وعایة و رعایة : دین را شناختند شناختی توأم با دانائی و عمل،

لا عقل سماع و روایة : نه شناختی که منحصر به شنیدن و بازگو کردن برای دیگران باشد،

فانّ رواة العلم کثیر و رعاته قلیل : چه راویان علم بسیارند و پاسداران و عمل کنندگان به آن اندک.

( نقل از خطبهء 239 نهج البلاغه)

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم فروردین 1389ساعت 11:33  توسط كيوان  | 

بنا اهتديتم في الظلماء:شما به وسيلهء ما در تاريكي راه را يافتيد،

و تسنّمتم العلياء:و بر بلندي فراز آمديد،

وبنا انفجرتم عن الاسرار:و به واسطهء ما از تيرگي شب به روشنائي روز رسيديد.

الا ان مثل آل محمد-صلي الله عليه و آله-كمثل نجوم السماء:بدانيد كه خاندان محمد(ص)چونان ستارگان آسمانند،

اذا خوي نجم طلع النجم:هرگاه ستاره اي غروب كند ستاره اي ديگر بردمد،

 فكانّكم قد تكاملت من الله فيكم الصنائع:گوئي نعمتهاي خداوند در ميان شما كامل گشته،

و اراكم ما كنتم تاملون:و آنچه را كه آرزو مي كرديد برآورده است.

(نقل از خطبهء ۴ و ۹۹ نهج البلاغه)

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت 20:42  توسط كيوان  | 
لا يقاس بآل محمد-صلي الله عليه و آله-من هذه الامة احد:هيچ فردي از اين امت با خاندان محمد(ص)قياس نشود،

و لا يسوّي بهم من جرت نعمتهم عليه ابدا :و كساني كه همواره مرهون نعمت هاي ايشانند با ايشان برابر نيستند.

هم اساس الدين:آنان پايهء دين،

و عماد اليقين : و ستون يقين هستند.

اليهم يفييءالغالي : تند رونده به سوي ايشان برمي گردد،

و بهم يلحق التالي :و واپس مانده به آنان مي پيوندد،

و لهم خصائص حقّ الولاية : و‌‌يژگي هاي حق ولايت در ايشان است.

و فيهم وصيّة والوراثة : و ايشان وصي و وارث(پيامبر) هستند.

الان اذ رجع الحقّ الي اهله :اكنون حق به اهلش برگشته،

و نُقل الي مُنتقله : و به جائي كه از آن خارج شده بود،منتقل شده است.

(نقل از خطبهء دوم نهج البلاغه)

+ نوشته شده در  جمعه ششم دی 1387ساعت 14:36  توسط كيوان  | 

...هم موضع سره:آنان جایگاه راز اویند.

 

و لجأ امره:و پناهگاه امر او.

 

وعیبة علمه: و مخزن دانش او.

 

و موئل حکمه:و مرجع حکمت های او.

 

و کهوف کتبه:و غارهای کتاب های او.

 

و جبال دینه: و کوه های دین او.

 

بهم اقام انحناء ظهره: به واسطهء آنان خمیدگی پشتش را راست گردانید.

 

و اذهب ارتعاد فرائصه: و لزرش اندام هایش را آرامش داد.

 

(نقل از خطبهء دوم نهج البلاغه)

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1387ساعت 10:28  توسط كيوان  | 
خطبه اي ديگر را از حضرت علي (ع) تحت عنوان خطبهء بدون نقطه به حضورتان تقديم مي كنم:

لطفا به ادامهء مطلب توجه فرمائيد:


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387ساعت 18:52  توسط كيوان  | 
روزی جمعی از اصحاب پیغمبر بحث می نمودند در اطراف این موضوع که کدام حرف است در حروف که از

همه بیشتر در کلام موجود است؟ معلوم شد حرف الف از همه بیشتر است و هیچکس نمی تواند کلامی

 بگوید که الف در آن نباشد. حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حضور داشتند. بدون تأمّل و فی البداهه

خطبه ای فرمودند. چنانکه عقلها حیران ماند و نام این خطبه را مونقه گذاشتند؛ یعنی در حسن و نیکویی

 و بلاغت، شگفت آور است.

لطفا در ادامهء مطلب ،به خطبه و ترجمهء آن توجه فرمائيد:


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم شهریور 1387ساعت 22:21  توسط كيوان  | 

درتحقيقي كه گروهي از دانشمندان صاحب نام مجمع مطالعات اديان جهان دراستراسبورگ فرانسه انجام دادند. آنان نكات و مسائل بسيار مهم علمي را كه امام صادق(ع) به آنها پرداخته و يا به شاگردانش تعليم داده بود مورد بررسي قرار داده اند كه بخشي از اين تحقيقات در كتاب امام صادق مغز متفكر شيعه ترجمه ذبيح الله منصوري منعكس شده است. مقاله حاضر اشارات گذرائي است به برخي ازاين نظرات علمي امام (ع) كه از نظر خوانندگان عزيز مي گذرد.


حضرت امام صادق(ع) درطول يك سوم قرن بر مردم امامت و زعامت داشت. دراين فرصت تلاش او بيدار كردن افكار و عقول، احياي تفكرات شيعي، نشر علوم مختلف، تنظيم خط فكري تشيع علوي، جهت دهي مردم بسوي خير و سعادت و ايجاد تحول درجامعه اسلامي بود و از دو طريق خدمت بزرگي را به اسلام عرضه كرد. يكي از راه آموزش انواع علوم اعم از اسلامي و علوم اساسي و پايه و ديگر از راه ساختن مدل و الگوهاي ماندگار و تأثيرگذار. لذا مجموعه اقدامات برجسته امام صادق (ع) باعث شد مذهب شيعه را بنام شيعه جعفري بنامند.
دربعضي از نقل هاي تاريخ تعداد دانش آموختگان نخبه مكتب امام صادق (ع) را از چهار هزار نفر تا دوازده هزار نفر ذكر كرده اند كه نام تني چند از آنها به لحاظ ورزيدگي و تخصص در گروه هاي گوناگون علمي بشرح زير است:
1- مناظره و كلام :هشام بن حكم، مفضل، مؤمن طاق، حمزه طيار
2-فقه: حدود 123 تن از فقهاي صاحب نام از جمله شاگردان امام بودند كه بعدها صاحب نظر درفقه و مرجع فقهي و محل رجوع مردم شدند. از قبيل: ابان بن تغلب، ابابصير، عبداله منان، جميل بن صالح، جميل بن دراح، حمران، محمد بن مسلم و بعضي فقهاي عامه.
3-تفسير: زراره بن اعين، ابان بن تغلب، عطاء بن ابي رياح، مكرامه، ابوعبداله، عبدالرحمن قاسم
4-علوم پايه: جابربن حيان، كه فقط درعلم شيمي 500 رساله را به او نسبت داده اند. جابر مدعي بود همه را از محضر امام و مولايم جعفر بن محمد(ع) آموخته ام و همچنين 300 رساله در فلسفه، 1300 رساله در وصف ابزار و ادوات جنگي 500رساله درپزشكي و كتبي هم درمنطق وذيج و رياضي را جابر بن حيان و ديگر شاگردان امام (ع) تأليف نمودند كه شمار آن را تا 3900 رساله نقل كرده اند.
5-علوم جغرافيا، فلسفه، تاريخ، گياه شناسي، طب و علوم قرآني و... ازجمله علومي بودند كه در هر مورد امام صادق شاگرداني را تربيت نمود.
1- تعريف علم:
امام صادق(ع) فرمود: هر چيز كه به آدمي بياموزد علم است و بعد از احكام دين براي يك مسلمان واجب تر از علم و ادب چيزي نيست.
2- تعريف ادب:
امام صادق(ع) فرمود: ادب عبارت از جامه ايست كه بر آنچه مي گويند و مي نويسند مي پوشانند تا در گوش و ذهن شنونده و خواننده جالب تر جلوه كند. بالاي سر امام صادق (ع) درمحلي كه براي تدريس نشسته بود اين بيت بنظر مي رسيد:
ليس اليتيم من مات والده - ان اليتيم يتيم العلم و الادب
يتيم آن نيست كه پدرش مرده، بلكه آن است كه از علم و ادب بي بهره باشد.
.3 علوم مختلف و ترجيح آنها بر يكديگر
از امام صادق(ع) پرسيدند كه بين علوم متعدد كدام يك از آنها بر ديگري ترجيح دارد؟
فرمودند: از لحاظ كلي، هيچ علم بر علوم ديگر مرجح نيست ليكن موارد استفاده از علوم فرق مي كند و در نتيجه آدمي بايستي از بعضي علوم زودتر و بيشتر استفاده نمايد و دو علم كه در زندگي آدمي بيشتر مورد نياز است علم دين و علم پزشكي است و روزي خواهد آمد كه انسان از علوم ديگر كه اكنون استفاده نمي شود، بهره بگيرد و محال است يك علم، فايده علمي نداشته باشد.
.4 نياز به علم
از امام صادق(ع) پرسيدند: چه موقع انسان از علم غني مي شود؟
فرمودند: اگر انسان هزارها سال عمر كند و پيوسته مشغول تحصيل باشد تمام يافتني ها را فرا نخواهد گرفت. بنابراين هرگز زماني نمي رسد كه يك نفر بتواند احساس كند از علم غني است. فقط آنهايي احساس مي كنند از علم بي نيازند كه جاهل باشند.
.5 جهل مركب
امام صادق(ع) فرمود: تا كسي در جهل مركب فرو نرفته باشد، وجود خداوند را انكار نمي كند و هركسي كه عقل دارد و دانا مي باشد ولو دانايي او از حدي تجاوز نكند، مي فهمد كه وجود خداوند را جاي ترديد نيست.
.6 علم و عقيده
امام صادق(ع) فرمود: عمل هركس بايد با عقيده او موافق باشد و عقيده هركسي بايد از افكارش استخراج شده باشد. انسان در آغاز صديق بوجود مي آيد و عملي برخلاف عقيده خود نمي كند ولي بعدها و در بعضي اشخاص اين پديده بوجود مي آيد كه عملشان برخلاف عقيده آنها باشد و دروغ بگويند. كودك خردسال دروغ نمي گويد و عملش مطابق با عقيده او مي باشد. اگر از كسي خوشش بيايد، خود را در آغوش وي مي اندازد و اگر از كسي بدش بيايد از او روي برمي گرداند.
هرچه بخواهد سوي آن دست دراز مي كند و اگر چيزي را نخواهد محال است كه بتوانند به او بدهند و اين ها نشان مي دهد كه انسان صديق بوجود مي آيد و اعمالش مطابق با پندارش است. اما بعد از اين كه به سن رشد رسيد در بعضي از اشخاص كردار، برخلاف پندار مي شود و دروغ گويي جاي راست گفتن را مي گيرد.
.7 پيدايش دنيا
امام صادق(ع) فرمود: «جهان از يك جرثومه بوجود آمد و آن جرثومه داراي دو قطب متضاد سبب پيدايش ذره گرديد و آنگاه ماده بوجود آمد و ماده تنوع پيدا كرد و تنوع ماده ناشي از كمي يا زيادي ذرات آنها مي باشد.»
اين تئوري با تئوري اتمي راجع به پيدايش جهان كه امروز دانشمندان به آن معتقدند هيچ تفاوتي ندارد. دو قطب متضاد، در شارژ مثبت و منفي درون اتم است و آن دو شارژ، سبب تكوين اتم گرديده و اتم هم ماده را به وجود آورده و تفاوتي كه بين (عناصر) ديده مي شود ناشي از كمي يا زيادي چيزهايي است كه درون اتم عناصر موجود مي باشد.
.8 در مورد زمين
امام صادق(ع) فرمود: «زمين، پيرامون خود مي گردد و آنچه سبب توالي روز و شب مي شود گردش خورشيد در اطراف زمين نيست، بلكه گردش زمين در پيرامون خود باعث اين مي شود كه روز و شب به وجود بيايد و دائم نيمي از زمين تاريك و شب و نيمي ديگر روشن و روز است.»
امام صادق(ع) در آن روزگار آن هم در نقطه اي دور از مراكز علمي، با اطلاع از مكانيك نجومي و آگاهي از اينكه اثر نيروي جاذبه، با دو شكل كه يكي بشكل نيروي فرار از مركز و ديگري بشكل نيروي جذب بسوي مركز بروز مي كند، سبب مي شود كه اجرام آسماني دور خود بگردند، حقيقت گردش زمين به دور خود را اعلام كرد كه اين نظريه با پيشرفت هاي علمي از قرن پانزدهم ميلادي به بعد زماني به ثبوت رسيد كه فضانوردان قدم به كره ماه گذاشتند.
9- پيدايش جهان
جابربن حيان از امام صادق(ع) پرسيد: آيا ممكن است روزي بفهميم جهان با چه ابزاري ساخته شده است؟
فرمودند: بلي اي جابر. بطوري كه تا امروز تجربه شده علم داراي دوره هاي ركود و جنبش است و امكان دارد در آينده دوره هاي جنبش علمي بيايد و در آن ادوار، نوع بشر بفهمد كه جهان با چه ابزاري ساخته شده است.
.10 علوم دنياهاي ديگر
امام صادق(ع) فرمود: غير از اين جهان كه ما زندگي مي كنيم دنياهايي وجود دارد و در آن دنيا علومي است كه شايد با علوم اين جهان فرق دارد.
از امام صادق(ع) پرسيدند: اگر علم آموختني است چرا علوم دنياهاي ديگر با علوم اين جهان فرق دارد. فرمودند: در دنياهاي ديگر دو نوع علم وجود دارد و نوعي از آن شبيه علوم اين جهان است و اگر كسي از اين جهان به آن دنياها برود، مي تواند آن علوم را فراگيرد اما در بعضي از دنياهاي ديگر شايد علومي وجود دارد كه انديشه مردم اين دنيا قادر به ادراك آنها نيست براي اين كه آن علوم را با عقل مردم اين جهان نمي توان ادراك كرد.
.11 اهميت تاريخ
امام صادق(ع) در اسلام اولين كسي بود كه روايات تاريخي را با ديده نقادي نگريست و نشان داد كه روايات تاريخي را نبايد بدون تعمق و نقد پذيرفت. از همين رو (ابن جرير طبري) وقتي براي نوشتن تاريخ قلم بدست گرفت دانست بايد چيزهايي را بنويسد كه عقل مي پذيرد و از ذكر افسانه و بافته هاي عوام خودداري كند.
12-خواص اشياء
امام صادق (ع) فرمود: وقتي بتوانيم قسمتي كوچك ازيك شيء را بطور دقيق مورد تحقيق قرار دهيم از روي خواص آن به خواص جسم بزرگ پي مي بريم. براي ما تحقيق در مورد آب موجود در درياهاي جهان امكان ندارد ولي اگر قطره اي از آب يك دريا را مورد تحقيق قراردهيم مي توانيم از آنچه فهميده مي شود به خواص تمام دريا پي ببريم.
- دكارت اولين كسي است كه درتحقيق علمي جديد گفت: براي اينكه بتوان به حقيقت علمي اشياء پي برد بايد جسم را به قسمت هاي كوچكي و باز هم كوچكتر تقسيم كرد و سپس كوچكترين قسمت جسم را مورد تحقيق قرارداد و بخواص آن پي برد از اينرو با كشف خواص كوچكترين قسمت جسم، خواص همه آن جسم قابل شناخت است.
13- رابطه نور و اشياء
امام صادق (ع) فرمود: نور ازطرف اشياء بسوي چشم ما مي آيد و آن نور كه از طرف هر شيء به سوي ما مي آيد فقط قسمتي به چشم ما مي تابد و به همين جهت ما اشياء دور را بخوبي نمي بينيم و اگر تمام نوري كه از يك شي ء دور، بسوي چشم مي آيد، بديده برسد ما شيء دور را نزديك خواهيم ديد واگر بتوان چيزي ساخت كه بدان وسيله تمام نوري را كه از يك شي ء دور بيايد به چشم تابانيد درصحرا شتري را كه در فاصله سه هزار ذرع مي چرخد در فاصله شصت زرعي خواهيم ديد يعني پنجاه برابر آن را نزديكتر مشاهده خواهيم كرد. و درمورد سرعت نور نظريه امام صادق (ع) بسيار جالب توجه است كه فرمود: سرعت نور كه بطرف چشم ما مي آيد فوري است و از انواع حركات است و نور حركت است و نور قوي مي تواند اجسام را بحركت درآورد و نوري كه در طور سينا بر حضرت موسي آشكار شد از نورهائي بود كه اگر مشيت الهي تعلق مي گرفت، كوه را بحركت درمي آورد (تئوري ليزر)
-راجر بيكون، استاد دانشگاه آكسفورد مي گويد اگر چيزي بسازيم كه تمام نور اشياي دور دست را به چشم ما برساند ما آنها را پنجاه برابر نزديكتر خواهيم ديد.
14- ستارگان نوراني
امام صادق(ع) فرمود: دربين ستارگان كه شب در آسمان مي بينيم ستارگاني هستند كه آن قدر نوراني مي باشند كه خورشيد در قبال آنها تقريباً بي نور است.
15- اجزاء خاك و بدن انسان
امام صادق(ع) فرمود: آنچه درخاك هست دربدن انسان هم يافت مي شود. چهار قسمت زياد است و هشت قسمت كمتر از آن چهار قسمت وهشت قسمت ديگر خيلي كمتر از هشت قسمت اول. دانشمندان مي گويند:
كره زمين از يكصد ودو عنصر بوجود آمده و همه آن عناصر در بدن انسان وجود دارد. آن هشت قسمت كه بفرموده امام صادق (ع) دربدن انسان خيلي كم است عبارتند از:
موليبدن- سيليسيوم - فلوئور-كوبالت - منگنز - يد-مس -روي
آن هشت چيز كه در بدن انسان نسبت به هشت عنصر فوق نسبت زيادتري دارد عبارتند از:
منيزيم -سديم- پتاسيم -كلسيم - فسفر-كلر -گوگرد-آهن
و آن چهار عنصر كه در بدن انسان خيلي زياد مي باشد عبارتند از:
اكسيژن -كربن - هيدروژن - ازت
16- محيط زيست:
امام صادق (ع) فرمود: محيط پيرامون خود را آلوده نكنيد.
17-حوادث غيرمترقبه
امام صادق(ع) فرمود: زماني دراوضاع دنيا بي نظمي مشاهده مي كنيد كه ناگهان طوفان مي شود و سيل جاري مي گردد و زلزله خانه ها را ويران مي نمايد. اين ها را دليل بر بي نظمي جهان ندانيد و آگاه باشيد كه هريك از اين وقايع غيرمنتظره از يك يا چند قاعده ثابت و غيرقابل تغيير پيروي مي نمايد و بر اثر آن قواعد ثابت اين وقايع روي مي دهد.
18- حركت اشياء و موجودات
امام صادق (ع) فرمود: هرچه هست حركت دارد و حتي جمادات داراي حركت هستند و گرچه چشم ما حركت آنها را نمي بيند ولي نمي توان چيزي را يافت كه حركت نداشته باشد و هرچه هست مجذوب خالق مي باشد. اگر لحظه اي حركت متوقف گردد انسان مي ميرد ولي بعداز مرگ هم حركت بطرزي ديگر ادامه پيدا مي كند، چون جسم آدمي مي پوسد.
19- توصيه به مادران درخصوص كودكان
امام صادق(ع) فرمود: مادران كودكان شيرخوار خود را در طرف چپ خود بخوابانند.
مركز تحقيقات دانشگاه كورنيل آمريكا پس از يك قرن تحقيق در مورد نوزادان به اين نتيجه رسيد كه در روزهاي اول بعد از تولد، وقتي نوزاد به طرف چپ مادر مي خوابد آرام تر از طرف راست است و اگر نوزاد را در طرف راست بخوابانيد در فواصل نزديك از خواب بيدار مي شود و شيون مي كند. عادتي كه جنين، قبل از تولد به شنيدن صداي ضربان قلب مادر دارد بصورتي است كه بعداز تولد هم اگر صداي ضربان قلب مادر را نشنود احساس اضطراب مي كند.
20- عمر طولاني
امام صادق(ع) فرمود: آدمي براي اين آفريده شده كه عمري طولاني داشته باشد و خود او عمرش را كوتاه مي كند. اگر انسان بر طبق قوانين دين اسلام عمل نمايد و از منهيات بپرهيزد و در خوردن و آشاميدن بر طبق دستور قرآن اسراف ننمايد از عمر طولاني بهره مند خواهد شد.
21- سرايت بيماري
امام صادق(ع) فرمود روشنائي هائي هست كه اگر از يك بيمار بر يك شخص سالم بتابد ممكن است آن شخص سالم را بيمار كند.
مركز تحقيقات پزشكي و زيست شناسي شوروي اعلام كرد: اولا از سلول هاي بيمار اشعه ساطع مي شود و ثانياً نوعي از اين اشعه به گونه اي است كه هرگاه حتي بدون كوچكترين تماس بر سلول هاي سالم بتابد آنها را بيمار خواهد كرد.
22- فلسفه مرگ
امام صادق(ع) فرمود يكي از قواعدي كه درنظر افراد نادان بدون مصلحت و حتي مضر جلوه مي نمايد مرگ است و مردن انسان را يك ظلم بزرگ مي دانند كه از طرف خداوند بر دنياي بشر وارد مي آيد. اما مرگ آدمي از روي مصلحت است و اگر مرگ نباشد نوع بشر منقرض خواهد گرديد و دانشمنداني كه در قديم درصدد برآمدند كه مرگ را از بين ببرند اشتباه مي كردند و من به دانشمندان آينده توصيه مي كنم كه درصدد برنيايند كه مرگ را از بين ببرند زيرا اگر مرگ از بين برود نوع بشر معدوم مي گردد.
امام صادق(ع) خطاب به ابوشاكر (از مخالفين علمي امام) فرمود: اگر مرگ نباشد:
- ستمگران درصدد تصاحب اموال ضعفا برمي آيند و آنها را به قتل مي رسانند.
- زندگي براي هيچ كس لذت ندارد. همان طور كه اگر كاركردن نباشد هيچ كس از استراحت لذت نمي برد.
- در قلب آدمي، ذره اي ترحم حتي نسبت به فرزندش بوجود نمي آيد.
- در مدتي تعداد جمعيت آدمي، آن قدر زياد مي شود كه نوع بشر مشكل غذا پيدا مي كند.
23- فلسفه خلقت
جابربن حيان از امام صادق(ع) پرسيد: خداوند كه انسان را مي ميراند پس براي چه او را به اين جهان مي آورد.
فرمودند: مرگ وجود ندارد و آنچه درنظر من و تو شكل مرگ جلوه مي كند مبدأ زندگي ديگر است و از اين جهت خداوند انسان را به اين جهان مي آورد كه دراين جا مرحله اي از تكامل را بپيمايد. بعد ازاين مرحله، انسان با موجوديتي كامل تر از دوره گذشته به جهان ديگر مي رود و در آنجا نيز مرحله اي از تكامل را مي پيمايد و علت نهائي خلقت عبارت است از بذل كرم از طرف خداوند نسبت به تمام موجودات حتي جمادات.
سعيد نجفي نيشابوري-نقل از کیهان۲۸/۸/۸۵ ص ۶

 
+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم دی 1386ساعت 20:19  توسط كيوان  | 

طبیب که کاملا در پاسخ گیر کرده بود،گفت:

 

من نمی توانم بفهمم که عقل بدون حواس،چیزی را درک کند.

 

در اینجا امام چون می بیند که طبیب خیلی علاقه مند است از راه حس خدا را درک کند،به طور مشروح بیان می فرماید که چگونه عقل از راه حواس پنج گانه با مطالعهء پدیده های هستی می تواند به وجود خدا پی برد،و سپس در توضیح این معنی که روح(مرکز عقل)بدون حواس پنج گانه می تواند ادراکاتی داشته باشد می فرماید:

آیا خواب دیده ای که مشغول خوردن و آشامیدنی بطوریکه احساس لذت کنی؟

 

طبیب:آری.

 

امام:خود را در خواب،در حال خنده و یا گریه و یا در حال گردش در شهر هائی که قبلا آن را دیده ای،یا اصلا آن را ندیده ای،مشاهده کرده ای،بطوریکه مشخصاتی را که از آن شهرها می دانی در خواب ببینی؟

 

طبیب:آری، بی اندازه.

 

امام:آیا یکی از اقوام و خویشاوندان خود را که مرده است در خواب دیده ای که مانند پیش از مرگ،آنها را بشناسی؟

 

طبیب:آری خیلی زیاد.

 

امام:در حال خواب،به کمک کدام یک از حواس،عقل تو مرده ها را شناخته و با آنها سخن گفته و از غذای آنها خورده و در شهر گردش کرده و خنده یا گریه نموده است؟

 

طبیب:نمی توانم بگویم با کدام حس،این کار ها در حال خواب از حواس ساخته نیست،چون حواس،در حال خواب مانند مرده می شوند که نه می شنوند و نه می بینند.

 

امام:پس از بیدار شدن،آنچه در خواب دیده ای کاملا به یاد داری و برای دوستان نقل می کنی؟

 

طبیب:آری همین طور است_بلکه_گاه می شود واقعه ای را پیش از وقوع،در خواب می بینم و پیش از اینکه شب شود،آن واقعه در خارج اتفاق می افتد.

 

امام:کدام حس سبب می شود که آنچه را در خواب دیده ای در حافظهء تو بماند تا پس از بیداری یادت باشد؟

 

طبیب:در این امر،حس دخالتی ندارد.

 

امام:باز هم اعتراف نمی کنی که در حال خواب،امور مذکور را روح،که مرکز عقل است درک می کند؟

 

طبیب:آنچه در خواب می بینم مانند سراب است،چگونه وقتی کسی از دور،سراب را می بیند،آب می پندارد ولی وقتی نزدیک می شود می بیند چیزی نیست،خواب هم همینطور.

 

امام:چگونه آنچه را در خواب دیده ای مانند خوردن غذای ترش و شیرین،و سرور و غم،به سراب تشبیه می کنی؟

 

طبیب:چون وقتی به مکان سراب می رسم،هیچ می شود،همانطور،وقتی که بیدار می گردم،آنچه را در خواب دیده ام،نابود می گردد.

 

امام:اگر چیزی را بگویم که در خواب دیده ای « و بر خلاف سراب که هیچگونه اثر عینی ندارد،در تو اثر گذاشته باشد، و از آن لذت برده باشی »سخنم را تصدیق می کنی؟

 

طبیب:آری.

 

امام:آیا تا به حال در خواب،آمیزش جنسی با زنی ناشناس یا شناس انجام داده ای تا اینکه محتلم شوی؟

 

طبیب:آری بی اندازه.

 

امام:آیا به همان اندازه که در بیداری از آمیزش جنسی لذت می بری،در خواب لذت نمی بری،و به همان اندازه که در بیداری از تو منی خارج می شود در خواب خارج نمی شود؟این معنی،ادعای تو را در مورد تساوی خواب و سراب باطل می کند.

 

طبیب:کسی که در خواب محتلم می شود در خواب همان چیز هائی را می بیند که در بیداری به وسیلهء حواس دیده.

 

امام:این سخن،نظریهء مرا تائید می کند،زیرا «ناخودآگاه»تو اعتراف کردی که عقل پس از تعطیل شدن حواس،می تواند چیزهائی را درک کند،بنابراین چگونه شناخت عقل را در حالی که حواس تعطیل نشده اند انکار می کنی؟

 

طبیب:فکر می کردم نمی توانی «مسئلهء شناخت را حل کنی»و اکنون مطالبی می گوئی که قدرت پاسخ گوئی ندارم.

 

امام:گواه صدق مطالب گذشته را در همین جلسه برایت بیان می کنم.

 

طبیب:بفرمائید که من در این مسئله سرگردان شده ام.

 

امام:در مورد کارهای تجاری،و یا صنعتی،و یا ساختمانی،آیا اینطور نیست که ابتدا فکر می کنی، و پس از تفکر در مقام عمل،طرحی را که درست و زیبا تشخیص داده ای پیاده می کنی؟

 

طبیب:چرا همین طور است.

 

امام:آیا در فکر کردن،از هیچ یک از حواس خود کمک می گیری؟

 

طبیب:نه.

 

امام:آیا نمیدانی که پیام عقلت به تو حقیقت دارد؟

 

طبیب:قطعا مطلب همین طور است،بیشتر توضیح بدهید تا بطوری کلی شک و تردید از دلم پاک شود.

 

امام به سخن ادامه داد،و گفت و گو بین او و امام طول کشید تا آنجا که هیچ شبهه ای در مسئلهء شناخت خدا در دل طبیب نماند،و با کمال صراحت اعلام کرد:

 

 

«گواهی می دهم خدائی جز الله وجود ندارد، و او یکتا و بی همتاست»

 

 

(این مطلب،از کتاب بحث آزاد در اسلام،اثر محمد محمدی ری شهری انتخاب شده است.این کتاب هم آن را از کتاب بحارالانوار علامه مجلسی(ره)جلد سوم صفحات 152 تا 193نقل قول کرده است.)..........پایان.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم دی 1386ساعت 20:29  توسط كيوان  | 

امام:بنابراین چه مانعی دارد که با من هم عقیده شوی؟

 

طبیب:تاکنون برایم روشن شد که موجودات مختلف و از جمله هلیله طراح و سازندهء خود نیستند،ولی این مطلب به ذهنم رسید که درخت،سازندهء هلیله است،زیرا هلیله از آن بیرون می آید.

 

امام:بنابراین درخت را که ساخته؟

 

طبیب:هلیله ای دیگر.

 

امام:بالاخره چی؟،رشتهء هلیله ها و درخت هائی که آنها را به وجود آورده دنبال می کنیم،تا به اولین درخت برسیم،یا باید بگوئی اولین درخت را خدا ساخته و یا باید بگوئی بی نهایت درخت و هلیله وجود داشته است که اگر صورت دوم را انتخاب کنی،از تو سوالی  داریم.

 

طبیب:بپرس.

 

امام:تصدیق می کنی که تا دانهء هلیله در دل خاک نرود و هستی خود را از دست ندهد،درخت از آن به وجود نمی آید؟

 

طبیب:درست می فرمائید.

 

امام:پس از اینکه هلیله هستی خود را از دست داد،درخت صد سال زندگی می کند بنابراین مدبّر و مربّی درخت در این مدت کیست؟چاره ای نداری جز اینکه بگوئی آفرینندهء درخت.زیرا اگر باز بگوئی هلیله،با فرض اینکه در مدت مذکور هلیله ای وجود ندارد منافات دارد.

 

طبیب:نه نمی گویم مدبّر درخت در این مدت هلیله است.

 

امام:بنابراین به وجود خداوند به عنوان آفریدگار و سازندهء همهء پدیده ها اعتراف می کنی یا باز هم تردید داری؟

 

طبیب:توقف دارم.

 

(امام که می دانست علت توقف او حل نشدن «مسئلهء شناخت»است و چون طبیب راه شناخت را تنها حس می پندارد،نمی تواند به وجود خدا اعتراف کند،به این جهت با اینکه سابقاً توضیحات نسبتاً کافی در این زمینه داده بود،دوباره سخن را به مسئلهء شناخت کشاند و فرمود):

بر خلاف آنچه تو می پنداری که (عقل برای شناخت موجودات نیازمند به حس است)من معتقدم که حس،برای شناخت موجودات،نیازمند به عقل است.

 

طبیب:من این مطلب را بدون دلیل روشن نخواهم پذیرفت.

 

امام:این را می دانی که گاهی تمام حواس یا بعضی از آنها موقتا تعطیل می شود و روح،تدبیر بدن را به عهده می گیرد؟

 

طبیب:این سخن شبیه به دلیل است،ولی مایلم به بیان دیگری مطالب را توضیح دهید.

 

 

امام:این را قبول نداری که روح پس از تعطیل شدن موقتی حواس،در بدن باقی است؟

 

طبیب:چرا،ولی وقتی حواس تعطیل شد،دیگر عقل نمی تواند چیزی را درک کند.

 

امام:میدانی که کودک،هنگام ولادت نمی تواند از حواس پنج گانه اش استفاده کند.

 

طبیب:مطلب همین طور است.

 

امام:اگر این طور است،بنابراین کدام حس،کودک را هنگام گرسنگی به خواستن شیر راهنمائی می کند،و کدام حس،او را به هنگام سیر شدن،پس از گریه به خنده وا می دارد؟

کدام یک از حواس پرندگان گوشت خوار و پرندگان دانه خوار،آنها را راهنمائی میکند که در برابر جوجه های خود،گوشت و یا دانه بریزند،و آنگاه گوشتخواران به سوی گوشت و دانه خواران به سوی دانه حرکت کنند.

اگر حواس پنج گانه سبب شناخت آنها است،این دو نوع پرنده،هر دو دارای حواس پنج گانه اند،پس چرا یکی به طرف دانه می رود،و یکی به سوی گوشت،آن حس که به یکی می فهماند دانه با دستگاه هاضمهء او مناسب است، و به دیگری می فهماند،گوشت برای او خوب است کدام حس است؟

چرا جوجه های پرندگانی که در آب زندگی می کنند وقتی در آب انداخته می شوند شنا می کنند،ولی جوجه های پرندگان صحرا،در آب غرق می شوند؛در صورتی که هر دو دارای حواس پنج گانه اند؟

و چرا این حواس برای پرندگان نوع اول مفید است و آنها را در شنا یاری می دهد،ولی برای پرندگان نوع دوم مفید نیست؟...

چرا مورچه ای که اصلا آب ندیده،وقتی در آب انداخته می شود شنا می کند،ولی آدم پنجاه سالهء نیرومند و دانا در صورتی که شنا نداند غرق می شود؟

اگر تنها راه شناخت،حواس پنج گانه است،چرا او با آن عقل و حواس سالم و تجربهء کافی،آنچه را مورچه شناخته،نمی تواند درک کند؟

آیا مطالب گذشته کافی نیست که بفهمی آنچه کودک را به سوی شیر بسیج می کند، و پرندهء دانه خوار را به جمع آوری دانه، و گوشت خوار را به خوردن گوشت وا می دارد،روح است، که مرکز عقل می باشد؟

 

طبیب که کاملا در پاسخ گیر کرده بود،گفت:.........(ادامه دارد)

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم آذر 1386ساعت 22:1  توسط كيوان  | 

امام:میدانی که این هلیله با اندازه گیری معین،و نقاشی،و ترکیب خاصی صورت بندی شده،و اجزای مختلف و رنگ های گوناگون آن در داخل یکدیگر جا داده شده است،سفید در زرد، و نرم بر سخت.و هر یک از طبقات مختلف آن دارای خاصیتی جداگانه است.هلیله دارای پوستی است که آن را آب می دهد،و عروقی است که آب در آن جریان دارد؛و برگ پوشش آن است که آن را از سرما و گرما حفظ می کند و مانع می شود که باد،طراوت و شادابی هلیله را از بین ببرد.

 

طبیب:اگر برگ روی هلیله را فرا می گرفت بهتر نبود؟

 

امام:تدبیر خدا بهتر است،اگر چنان که می گوئی بود،نسیمی به آن نمی رسید تا شادابش کند،و نه سرمائی می دید تا آن را سخت نماید،و در این صورت متعفن می شد،و از طرفی چون نور خورشید نمی دید، کامل نمی شد و نمی رسید.ولی گاه خورشید،و گاه باد،و گاه سرما می بیند تا کامل گردد،و این امور را خداوند با قدرت لطیف و تدبیر حکیمانهء خود مقرر فرموده است.

 

طبیب:این مقدار توضیح برای شناختن نقشه و شکل هلیله کافی است.اکنون همانطور که وعده دادید،بفرمائید چه تدبیری در آن به کار رفته است؟

 

امام:این هلیله را پیش از کامل شدن در آن وقت که دانهء کوچکی بود و چیزی جز آب در میانش نبود و هسته،مغز،پوست،رنگ،مزه و سختی نداشت،دیده ای؟

 

طبیب:آری دیده ام.

 

امام:بگو بدانم اگر طراح حکیم و دانا و توانائی در سازماندهی آن دانهء بسیار کوچکی که جز آب در میان ندارد دخالت نمی کرد،امکان داشت که قسمت های مختلف هلیله با نظامی که توضیح داده شد تشکیل گردد؟اگر طراح هنرمندی در این دانه،طرح ریزی وجود هلیله را نمی نمود نهایت این بود که با بزرگ شدن آن،آبش زیاد می شد،ولی هرگز هلیله به وجود نمی آمد.

 

طبیب:به وجود طراح و صانع هلیله اعتراف می کنم،از بیان شما کاملا روشن است که نه تنها هلیله،بلکه تمام موجودات هستی،طراح و سازنده دارند،ولی این اعتراف به خدا نیست،زیرا از کجا معلوم که هلیله و سایر موجودات،خودشان طراح و سازندهء خود نباشند؟

 

امام:با توجه به نظام دقیق و حکیمانه ای که مشاهده کردی،تصدیق نمی کنی که سازندهء هلیله و سایر موجودات باید حکیم و دانا باشد؟

 

طبیب:نه

 

امام:این هلیله را هنگام پدید آمدن و پس از اینکه فاسد می شود و از بین می رود ملاحظه کرده ای؟

 

طبیب:آری،ولی من اعتراف کردم که هلیله پدیده است، نگفتم صانع نمی شود پدیده باشد تا نتواند خود را بیافریند.

 

امام:تو ابتدا گفتی که آفرینندهء حکیم ممکن نیست پدیده باشد،و بعد اعتراف کردی که (هلیله) پدیده است،نتیجهء این دو اعتراف این می شود که هلیله مصنوع است،و خداوند عز و جل صانع و سازندهء آن. اکنون اگر برگردی و باز بگوئی هلیله خودش را ساخته،به آنچه انکار کردی(پدیده بودن صانع)اعتراف می کنی.علاوه بر این تو با اعتراف به سازندهء حکیم و دانا اعتراف به خدا کرده ای ولی در نامگذاری اشتباه می کنی.

 

طبیب:چطور؟

 

امام:چون تو به وجود داشتن یک موجود حکیم و با دقت و تدبیر اعتراف می کنی،ولی وقتی از تو می پرسم که آن کیست،می گوئی هلیله.بنا بر این تو به وجود خدا اعتراف می کنی ولی در نامگذاری اشتباه می نمائی و نام خدا را هلیله می گذاری ، و اگر دقت کنی می فهمی که هلیله کمتر از آن است که بتواند خود را بیافریند،و ناتوان تر از آنکه بتواند مدبر خود باشد.

 

طبیب که خود را از پاسخ ناتوان دید گفت:آیا جز این،دلیل دیگری هم داری؟

 

امام:آری،بر اساس گفتهء تو باید هلیله بتواند طراح و سازندهء خود باشد و باید بداند که چگونه خود را بسازد،بنابراین چرا خود را کوچک و ناتوان و ناقص ساخت،و چرا از شکستن امتناع نمی کند و مانع از خوردن خود نمی شود؟چرا خود را پست،قابل خوردن،تلخ،بدشکل،بی طراوت و خشک ساخت؟

 

طبیب:چون بیش از این قدرت نداشت، و یا قدرت داشت ولی مایل بود خود را اینطور بسازد.

 

امام:بگو ببینم چه وقتی این هلیله خود را ساخته و به تدبیر وجود خود پرداخته؟آیا پیش از اینکه وجود پیدا کند،یا پس از وجود پیدا کردن؟ اگر بگوئی پس از وجود پیدا کردن،خود را آفریده،که این سخن از روشن ترین محال هاست،چگونه می شود هلیله موجود باشد و مصنوع،سپس باز دوباره خود را بسازد،بنا بر این نتیجهء کلام تو این می شود که یک هلیله،دو بار وجود پیدا کرده و ساخته شده است. و اگر بگوئی،پیش از وجود پیدا کردن،خود را آفریده و تدبیر نموده،بطلان این سخن و دروغ بودن آن نیازی به توضیح ندارد زیرا هلیله قبل از وجود،چیزی نبوده تا بتواند خود را به وجود آورد.

تو چطور به من ایراد می گیری که می گویم:چیزی که وجود داشته(خدا)چیز هائی را که وجود نداشته اند بوجود آورده،ولی به سخن خودت ایراد نمی گیری که می گوئی:چیزی که نیست(هلیله قبل از وجود)،چیزی را که وجود ندارد به وجود می آورد،فکر کن ببین عقیدهء کدامیک به حق نزدیک تر است؟

 

طبیب:عقیدهء شما.......(ادامه دارد)

 

+ نوشته شده در  شنبه دهم آذر 1386ساعت 7:10  توسط كيوان  | 

طبیب:از چه راهی یقین به خدائی کنم که حواسم آن را درک نمی کند؟

امام:از راه همین هلیله که می خواهی با آن دارو بسازی.

طبیب:اگر چنین باشد مطلب بهتر ثابت می شود،زیرا این دلیل تجربی است و مورد پذیرش علم قرار گرفته است.

امام:من هم می خواهم از راه این هلیله،خدا را برای تو ثابت کنم چون نزدیک ترین چیز هاست به تو،و اگر چیزی نزدیکتر از آن بود،به آن استدلال می کردم،زیرا هر چیزی را که تصور کنی دارای ترکیب خاصی است که دلالت بر مصنوع بودن آن می کند...این هلیله را می بینی؟

طبیب:آری

امام:آیا آنچه را که در میان این هلیله پنهان است مشاهده می کنی؟

طبیب:تا نبینم،نه

امام:قبول داری که این هلیله دارای هسته ای است که تو آن را نمی بینی؟

طبیب:تا ندیده ام چه می دانم،شاید هیچ چیز در آن نباشد.

امام:قبول داری که در پس این پوست،مغز یا چیز دیگری وجود دارد که فعلا از تو پنهان است؟

طبیب:تا نبینم نمی دانم،شاید باشد و شاید نباشد...

امام:قبول داری این هلیله در زمینی می روید؟

طبیب:آن زمین و این یک هلیله را دیده ام...

امام:این هلیله ای را که می بینی،آیا دلالت بر وجود هلیله های دیگری که ندیده ای (و در سلسلهء پدید آورنده های این هلیله قرار گرفته اند )نمی کند؟

طبیب:چه می دانم،شاید در دنیا،غیر از این هلیله،هلیلهء دیگری نیست،اگر هلیلهء دیگری را هم دیدم به وجود آن اعتراف می کنم.

امام:بگو ببینم که آیا قبول داری که این هلیله از درختی بیرون آمده یا اینکه می گوئی بدون درخت،موجود شده؟

طبیب:نه،بلکه از درختی به وجود آمده.

امام:تو به وسیلهء یکی از حواس پنج گانه ات،آن درخت را که فعلا پیش تو حاضر نیست درک کرده ای؟ طبیب: نه

امام:بنا بر این به وجود درختی اعتراف کردی که با هیچ یک از حواس،آن را درک نکرده ای،در صورتی که می گفتی هر چه را حواس پنج گانه ام درک نکند،اعتراف به وجود آن نمی کنم.

طبیب:درست است که من آن درخت را ندیده ام،ولی من می گویم هلیله و درخت آن و نمام موجودات از قدیم قابل درک با حواس بوده اند ولی خدائی که شما ادعا می کنی هیچگاه قابل درک با حواس نیست.در این مورد پاسخی داری که سخنم را رد کنی؟

امام:آری،بگو ببینم،درخت این هلیله را پیش از روئیدن هلیله دیده ای؟

طبیب:آری

امام:در آنوقت آیا هلیله را در آن مشاهده می کردی؟

طبیب:نه.

امام:اینطور نیست که یکوقت به سراغ درخت رفتی که هلیله نداشت و پس از چندی دوباره آن را دیدی،هلیله در آن یافتی،دیدی چیزی در آن پدید آمده که قبلا وجود نداشت؟

طبیب:نمی توانم پدید آمدن هلیله را انکار کنم ولی می گویم هلیله قبل از روئیدن،اجزاء آن به طور پراکنده در داخل درخت وجود داشته است.

امام:بگو ببینم آیا هلیله ای را که این درخت از آن به وجود آمده است،قبل از کاشتن دیده ای؟

طبیب:آری.

امام:آیا احتمال می دهی که این درخت با تنه و ریشه و شاخه ها و پوست ها و تمام میوه هائی که از آن چیده می شود،و برگ هائی که می ریزد،در هلیله ای باشد که آن را به وجود آورده؟

طبیب:نه،عقل این احتمال را نمی دهد و دل نمی پذیرد.

امام:بنا بر این اموری که ذکر شد،در درخت پدید آمده؟

طبیب:آری،ولی از کجا ثابت می کنی که پدید آمدن هلیله در درخت،دارای سازنده است،این را می توانی ثابت کنی؟

امام:آری،ولی قول می دهی که با دیدن تدبیر،به مدبر آن،و با دیدن نقشه،به نقاش آن اعتراف کنی؟

طبیب:چاره ای جز این نیست............(ادامه دارد)  

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دوم آذر 1386ساعت 15:26  توسط كيوان  | 

امام صادق(ع) می فرمایند:

طبیبی بود اهل یکی از شهر های هندوستان،که زیاد پیش من می آمد و همیشه در بارهء عقیدهء خود با من بحث می کرد.

یک روز در حالی که مشغول کوبیدن هلیله ای بود تا برای ساختن دارو آماده شود(هلیله میوهء درختی است که در هندوستان می روید و در طب به کار می رود...)،باز سخن های سابق را پیش کشید و گفت:

جهان همیشه بوده و خواهد بود،درختی می روید،و درختی از بین می رود،یک نفر متولد می شود و دیگری می میرد.

و چنین پنداشت که هیچ گونه دلیلی،ادعای مرا در مورد شناخت خدا تایید نمی کند،و این عقیده،سنتی است که از پیشینیان به ما به ارث رسیده و کوچکتر ها به تقلید از بزرگتر ها یاد گرفته اند،و تنها راه شناخت موجودات گوناگون،حواس پنج گانه است.

سپس گفت:با توجه به اینکه تنها راه شناخت،حس است،شما از چه راهی برای شناخت خدا استفاده می کنید؟

امام:از راه عقل و دلیل های عقلی.

طبیب:عقل بدون حواس پنج گانه هیچ چیز را نمی تواند درک کند،بنا بر این عقل شما بوسیلهء چشم،خدا را دیده،یا به وسیلهء حواس دیگر آن را درک کرده است؟

امام: پیش از آن که وارد بحث شویم،یک سوال از تو می کنم:

تو منکر خدا هستی و من معترف به وجود او،ناچار در واقع یکی از ما راست می گوید،و دیگری دروغ،فرض دیگری هم هست؟

طبیب:نه

امام:اگر در واقع عقیدهء تو درست باشد،من خطری در پیش دارم؟

طبیب:نه

امام:اگر در واقع عقیدهء من درست باشد،آیا اینطور نیست که من قطعا خطری در پیش ندارم،و با انکار خدا،هلاکت و بدبختی گریبانگیر تو شده؟

طبیب:چرا.

امام:بنا بر این کدام یک از ما دور اندیش تر و به نجات نزدیک تریم؟

طبیب:تو؛ولی عقیدهء تو به وجود خدا بر اساس ادعا و تردید است،ولی عقیدهء من به نبودن خدا بر اساس علم و یقین استوار است،زیرا هر چیزی که با حواس پنج گانه قابل درک نباشد وجود ندارد و خدا با هیچ یک از حواس قابل درک نیست.

امام:چون تو با حواس پنج گانه نمی توانی خدا را درک کنی،وجود او را انکار می کنی ولی من،چون با حواس پنج گانه نمی توانم خدا را درک کنم،به وجود او اعتراف می نمایم.

طبیب:چطور؟

امام:برای اینکه چیزی که با حواس پنج گانه قابل درک باشد(مانند اجسام و رنگ ها و صداها)تغییر پذیر و از بین رفتنی است،و امکان ندارد که آفریدگار هم مانند آفریده قابل دگرگونی و زوال باشد.

طبیب:این حرفی است،ولی دلیل وجود خدا نمی شود:چون من معتقدم که تنها راه شناخت،حس است و بدون حس امکان ندارد عقل،چیزی را درک کند.

امام:عین ایرادی که به من داری،به خودت وارد است،چون می گوئی هر چیزی را که حس درک نکند وجود ندارد.

طبیب:چطور؟نفهمیدم.

امام:به من ایراد گرفتی که ادعای من به وجود خدا بدون دلیل است:این ایراد،به تو هم وارد است زیرا دلیلی بر نبودن خدا نداری؛بر فرض عقیدهء تو درست باشد(که هر چیزی که حس آن را درک نکند وجود ندارد)مگر تو سراسر جهان را جست و جو کرده ای و خدا را نیافته ای که می گوئی چون او را احساس نمی کنم وجود ندارد؟

طبیب:نه،من چنین جست و جوئی نکرده ام.

امام:بنا بر این چه می دانی؟شاید این چیزی را که عقل تو،آن را انکار می کند،در بعضی از آن مواردی که حواس تو درک نکرده،و تو احاطهء علمی نسبت به آنجاها نداری وجود داشته باشد؟

 طبیب:نمی دانم،شاید در آنجا ها مدبری وجود داشته باشد و شاید هم وجود نداشته باشد؟

امام:بنابراین حرف اول خودت را پس گرفتی،تو می گفتی من یقین دارم خدائی وجود ندارد،و اکنون می گوئی شاید باشد و شاید نباشد پس از مرز انکار خدا بیرون آمدی،و به مرز شک رسیدی،اکنون امید وارم که از مرز شک هم بگذری و خداشناس گردی.

طبیب:از چه راهی یقین به خدائی کنم که حواسم آن را درک نمی کند؟.....(ادامه دارد...)

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386ساعت 21:17  توسط كيوان  | 

اول دفتر به نام ایزد دانا:

به ياري خداوند،اين وبلاگ را براي اثبات حقانيت و مظلوميت اهل بيت نبوت(عليهم آلاف التحيه والثناء)

ايجاد نموده و قصد داريم با بيان گوشه اي از علومي كه از اهل بيت پيامبر(ص)به دست ما رسيده

است،قدر و منزلت و شان والاي خاندان رسول اعظم (ص) را در حد و توان خودمان معرفي كنيم: آب دريا

 را اگر نتوان كشيد، هم به قدر تشنگي بايد چشيد. بسياري از مشكلات عالم اسلام،به دليل شناخته

نشدن اهل بيت و مهجور ماندن علوم و فضائلي است كه در هيچ يك از اصحاب صديق پيامبر(ص)هم نمي

 توان از آن علوم و فضائل سراغ گرفت. هميشه كساني بوده اند كه با ادعاي فضل و برتري،به زعم خود

خواسته اند تا نور خدا را با دهان شان خاموش كنند و بدين منظور،خواسته اند تا خاندان پيامبر را به

محاق نسيان و فراموشي بسپارند... اميد كه توفيق الهي و توجهات معصومين(عليهم السلام)شامل

حال بندگاني چون حقير گردد...ان شاء الله.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 21:57  توسط كيوان  |